RYM SIĘ NIESIE PO POLU PO LESIE. „Kto mo pannę ładną” [POSŁUCHAJ]

Ryszard Biskup przygląda się twórczości ludowej. Stara się odkryć co też muza podpowiada ludowym twórcom. Dzisiaj pod lupą redaktora „Kto mo pannę ładną”, którą śpiewa Elżbieta Brożyna z Łomna, a na akordeonie gra Stanisław Ćwik.

Czytaj również

Auto dachowało w Chobrzanach. Ranna młoda kobieta

2026-01-27

PUNKTY WIDZENIA. Wtorek, godz. 16:30. Czy składanie interpelacji przez radnych ma sens?

2026-01-27

Wszystko, na prawie wszystko w tym naszym życiu kręci się i wiruje zgodnie z ruchem kuli ziemskiej, czyli w jedną stronę. Tak jak śniegowa kula zsuwa się elegancko po stoku, a nie toczy pod górę, tak i życie kolebie się wolno, z lewa na prawo przez wiejski gościniec. Jak dawniej było, tak samo i jest – każdy mimo wszystko gdzieś tam za pazuchą schował taką prawdę – jutro też tak akurat będzie. Mała stabilizacja, minimalizm życiowy i tyle. Wszystko sobie wolno biegnie zgodnie z ruchem wskazówek zegara albo – jeżeli przypadkiem komuś taka nauka akurat nie w smak – tak jak wymyślili inni, ci co żyli dawno przed nami ludzie. Nie warto mieć w stajni dobrego i eleganckiego karego, nie ma co trzymać w komorze pociechy pięknej jak z obrazka. Jak w banku przecież pewne, że po konia przylezą nocą złodzieje i rumaka wyprowadzą, a śliczną córeczkę zbałamucą chłopaki jak tylko – niebożątko – nos za drzwi chałupy wyściubi. Bo tak jest, tak było, tak zawsze będzie. Ojcu i matce pozostaje tylko płacz i zgrzytanie zębów, bo co mogą zrobić jak nic nie mogą? Nic, tylko ręce załamać, do modlitwy złożyć i się na to co nieuniknione zawczasu przygotować. Usiąść przy stole, głowę rękami podeprzeć i czekać. Na Matyska przyjdzie kryska i w końcu księga obyczajów zatrzaśnie się z hukiem. Nie pomoże ksiądz dobrodziej, nie pomoże wójt, sąsiedzi ani nawet dziadkowie co najlepiej życie znają, ale przecież rad jakich udzielają i tak nikt nie słucha. Przy żłobie po ładnym koniu zostało tylko wędziło, a po ładnej dziewczynie wydanej z domu za obcego tylko zimne posłanie w komorze. Konia ukradli, córkę zabrali. Jak w życiu – w chałupie zostali tylko rodzice. Chodzą teraz z kąta w kąt, przez szybkę spoglądają po obejściu na którym pusto jak na rżysku po żniwach.