M10D 215,072 MHz Zadzwoń do studia 41 200 20 20 
Serdecznie zapraszamy w piątek 19 września o godzinie 18.00 na otwarcie premierowej wystawy rzeźb ceramicznych Jolanty – Jolanty Hermy Pasińskiej, Remigiusza Gryta oraz Adama Soboty pt. „Ostatnie Wieczerze”, przygotowanej specjalnie do przestrzeni Galerii Współczesnej Sztuki Sacrum „Dom Praczki”
Trójka artystów ceramików znających się od lat, usiadła pewnego razu przy stole…
W każdym z nich uruchomiła się myśl, oparta na innych doświadczeniach duchowych, innej odsłonie religijności.
Ostatnia Wieczerza stała się wieloznacznym punktem wyjścia do wystawy. Każde z nich wypełniło na swój sposób przestrzeń ekspozycji.
Widz najpierw trafia do sali Jolanty Hermy-Pasińskiej. Temat wystawy wywołał u niej skojarzenie z archaicznymi kamiennymi kręgami, symbolizującymi spotkanie. Stworzyła pięć dużych ceramicznych rzeźb, przypominających skały, archaiczne kromlechy, symbolizujących ludzi z ich codziennymi zmaganiami, wspólnotę. Dla artystki ważne są słowa Jezusa „Wy jesteście solą ziemi”. Pęknięcia w szamotowych posągach wypełniła porcelaną zanurzoną w roztworze soli. Kryształy solne są także na powierzchni rzeźb. Duchowość to nieodzowny element ludzkiego życia, obecny w nim od zawsze i na zawsze. Świadomość obecności kochającego bezwarunkowo opiekuna to źródło odwagi, poczucia bezpieczeństwa.
Środkową salę zajął Remigiusz Gryt, dla którego odpowiednikiem słynnej wieczerzy jest ostatnia mowa Buddy przed śmiercią. Nie ma w świecie żadnych bytów, żadnych zjawisk, które są trwałe – wszystko podlega rozpadowi. Zatem przywiązanie do idei, rzeczy materialnych jest źródłem cierpienia. Ulotność na wystawie symbolizuje buddyjska mandala, którą długo się tworzy, by ją zniszczyć. Przemijanie nie jest niczym smutnym, uświadomienie go sobie wyzwala, przejście na drugą stronę to osiągnięcie oświecenia, zjednoczenie ze źródłem.
Ostatnia przestrzeń należy do Adam Soboty. Wypełnia ją duży stół, zastawiony dwunastoma zestawami zniszczonych naczyń. Brak trzynastego zestawu naczyń, to sprzeciw przeciwko bezrefleksyjnemu, dogmatycznemu pojmowaniu duchowości w instytucjonalnych ramach. Drugi motyw jest bardziej osobisty. Rozpad ceramicznych obiektów to przeczucie zbliżającego się końca, odchodzenie, podążanie w stronę popiołu.
Zapraszamy wraz z artystami do wspólnego eksplorowania zaaranżowanych ceramicznymi rzeźbami przestrzeni.
Partnerem wystawy jest Wydział Sztuki UJK w Kielcach.
