M10D 215,072 MHz Zadzwoń do studia 41 200 20 20 
Blisko 100 mężczyzn mimo silnego wiatru i padającego deszczu, wzięło udział w procesji Emaus w podkieleckim Sukowie. Wyruszyli w poniedziałek (6 kwietnia) o godzinie 6.00 sprzed parafialnego kościoła. Na trasie liczącej około 10 km uczestnicy zatrzymywali się przy każdej kapliczce, aby się pomodlić i oddać hołd zmartwychwstałemu Chrystusowi.
Procesja zakończyła się mszą świętą w kościele parafialnym w Sukowie, której przewodniczył ksiądz biskup Marian Florczyk. Jak przypomniał, tradycja wielkanocnego poniedziałku sięga 1948 roku i jest unikatowa w skali kraju. Jak podkreślił, procesja wzorowana jest na wydarzeniach z Nowego Testamentu, kiedy uczniowie idący do Emaus napotkali Zmartwychwstałego Jezusa.
– Jak czytamy w ewangelii wraz z uczniami zdążającymi do Emaus szedł także Jezus, ale mimo, że z nim rozmawiał nie rozpoznali go. Współcześnie wielu z nas podobnie, jak apostołowie nie umie rozpoznać Zmartwychwstałego. W związku z tym podtrzymywanie tradycji takich, jak ta z Sukowa jest bardzo ważne. Mężczyźni idą w procesji niosąc figurę Chrystusa i krzyż, dzięki któremu dokonało się zbawienie. Podczas drogi śpiewane są pieśni opisujące zmartwychwstanie i wychwalające Zbawiciela. Uczestnicy dają świadectwo swojej wiary – zaznacza.
Już po raz 48 w procesji wziął udział pan Stanisław. Jak mówi, za każdym razem jest dla niego duże przeżycie osobiste i religijne.
– Każdego roku idę z jakąś własną intencją. Pierwszy raz uczestniczyłem w procesji z moim ojcem mając 7 lat. Kiedy się ożeniłem chodziliśmy wspólnie z teściem. Choć od wielu lat nie mieszkam już w Sukowie, to każdego roku przyjeżdżam specjalnie, aby przejść całą trasę. Tę tradycję przekazuję w mojej rodzinie z pokolenia na pokolenie i wraz ze mną szli moi dwaj synowie i dwóch wnuczków – tłumaczy.
W Wielką Sobotę (4 kwietnia) w Parku Etnograficznym w Tokarni odbyła się promocja książki pt. „Fenomen procesji Emaus w Sukowie – trwały obyczaj kulturowy i religijny Kielecczyzny”, poświęconej sukowskiej tradycji. Jej autorką jest dr Agnieszki Dziarmagi z Działu Badań Etnograficznych Muzeum Wsi Kieleckiej.
