źródło: Facebook/Industria Kielce

Zmarł 26 czerwca 2026 r. Był trzecim w historii trenerem kieleckiej Iskry, w latach 1966-1971, jednym z pionierów sukcesów kieleckiej piłki ręcznej i wieloletnim przyjacielem klubu. Pod jego wodzą drużyna awansowała z klasy okręgowej A do III ligi, a także wywalczyła historyczną promocję na zaplecze najwyższej klasy rozgrywkowej. To właśnie Trenerowi Stefanowi wnuk Tau zadecydował piosenkę „Iskra”, którą zna każdy kibic mistrzów Polski.

źródło: Radio Kielce

Stanisława Gawlik, znana też pod pseudonimem „Natasza” urodziła się 16 listopada 1946 roku w Bilczy k. Kielc. Ukończyła Akademię Ekonomiczną we Wrocławiu w 1969 roku. Była nauczycielką w Zespole Szkół Ekonomicznych w Kielcach i pracownikiem naukowo-dydaktycznym na Politechnice Świętokrzyskiej. W latach 1990-1995 pełniła funkcję dyrektora kieleckiej delegatury Najwyższej Izby Kontroli.

Wstąpiła w szeregi „Solidarności” w 1980 roku. Po 13 grudnia 1981 uczestniczyła w akcjach protestacyjnych. Zbierała podpisy pod żądaniem podania pełnej listy osób internowanych oraz ich uwolnienia. Została zawieszona w czynnościach nauczyciela. W 1982 była współzałożycielką i redaktorem pisma „KOS”. Kolportowała wydawnictwa podziemne (m.in. „Tygodnik Wojenny”, książki, ulotki, apele, znaczki poczt podziemnych, tzw. cegiełki).

8 września 1982 roku została internowana w Ośrodku Odosobnienia na kieleckich Piaskach. Zwolniono ją 15 grudnia, a następnie aresztowano i przetrzymywano w Areszcie Śledczym w Kielcach.

20 stycznia 1983 roku została skazana przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w Kielcach na 1 rok więzienia w zawieszeniu na dwa lata.

Stanisława Gawlik była twórczynią i wieloletnią szefową Akcji Katolickiej Diecezji Kieleckiej. Związana była z naszą rozgłośnią. Przez siedem kadencji była członkiem Rady Programowej Polskiego Radia Kielce.

Zmarła 3 grudnia 2025 roku.

źródło: bcc.org.pl

Zmarł 18 lipca 2026 r. Żył 85 lat. Był światowej sławy ekonomistą, wykładowcą prestiżowych uczelni i doradcą polskich rządów. Pochodził z gminy Wodzisław, maturę zdał w jędrzejowskim I Liceum Ogólnokształcącym imienia Mikołaja Reja. Przez ponad 35 lat, w latach 1970-2005, związany był z renomowaną Katedrą Ekonomii w London School of Economics. Jako naukowiec i badacz wykładał na uniwersytetach Harvarda, Stanforda, Columbii oraz University of Pennsylvania. W latach 80. doradzał między innymi Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu oraz Komisji Europejskiej. Pełnił funkcje doradcy Ministra Finansów, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, pracował jako główny ekonomista Business Centre Club, członek Narodowej Rady Rozwoju oraz członek korespondent Polskiej Akademii Nauk. Z inicjatywy profesora i jego żony Joanny, z prywatnych pieniędzy, w 2008 roku w I Liceum Ogólnokształcącym imienia Mikołaja Reja w Jędrzejowie powstała „Biblioteka Stanisława i Joanny Gomułków” z kompleksowym wyposażeniem – od nowoczesnych mebli, przez zakup tysięcy książek, filmów, audiobooków i gier edukacyjnych, aż po sprzęt komputerowy.

źródło: Radio Kielce

Zmarł 5 lipca 2026 r. Trębacz, muzyk ludowy z Krajna, w gminie Bieliny.

Piewca tradycyjnej nuty, w ostatnim okresie życia związany z kapelą Adaśki – działającą przy Centrum Edukacji i Kultury „Szklany Dom” w Ciekotach. Wcześniej współtworzył kapelę zespołu pieśni i tańca Ciekoty, grał również w zespole Pawełki z Krajna, który założył w latach 80-tych razem z bratem, Piotrem. Jego trąbka wielokrotnie brzmiała podczas licznych festiwali, przeglądów i wydarzeń kulturalnych. Twórczość i nagrania Pawła Grzegorczyka regularnie pojawiały się na antenie Radia Kielce w audycjach „W ludowych rytmach” i „Graj Kapelo!” oraz w internetowym Folkradiu. Przeżył 60 lat.

źródło: Radio Kielce

Zmarł 9 lutego 2026 r. Żył 98 lat. Był wieloletnim dyrektorem Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich, pracownikiem i konsultantem Instytutu Pamięci Narodowej, sędzią w stanie spoczynku, żołnierzem Armii Krajowej, zasłużonym Przewodnikiem Świętokrzyskim Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W czasie wojny zaangażował się w działalność Polskiego Państwa Podziemnego. Od lutego do lipca 1944 roku pełnił funkcję łącznika komendy podobwodu Armii Krajowej w Stopnicy, jednocześnie kontynuując naukę na tajnych kompletach. W 1951 roku ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracował jako sędzia w Kozienicach, Chmielniku i Kielcach. W 1967 roku został kierownikiem Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Kielcach. Od 1984 roku, do przejścia na emeryturę w 1997 roku, pełnił funkcję dyrektora Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich IPN w Kielcach. Po przejściu na emeryturę pracował w Delegaturze IPN, gdzie do końca lutego 2006 roku był kierownikiem. Jednym z jego najważniejszych osiągnięć było utworzenie Mauzoleum Martyrologii Wsi Polskich w Michniowie.

źródło: Radio Kielce

25 marca 2026 roku w Paryżu zmarła Ella Jaroszewicz, właściwie Elżbieta Jaroszewicz-Bartnowska – polsko-francuska aktorka, mimka, tancerka, reżyserka, uznawana za jedną z pionierek nowoczesnego teatru gestu i ekspresji cielesnej we Francji. Urodziła się 5 sierpnia 1938 r. w Kielcach, gdzie spędziła wojnę i gdzie straciła ojca i babcię. Po wojnie wraz z matką przeniosła się do Wrocławia; po studiach w Akademii Wychowania Fizycznego w tym mieście i w szkole baletowej przy Operze Wrocławskiej uzyskała unikalne połączenie wiedzy o anatomii, akrobatyce i tańcu. W latach 1955–1963 była jedną z pierwszych i najważniejszych solistek w zespole Henryka Tomaszewskiego, kreując m.in. kluczowe role w spektaklach „Skazany na życie”, „Woyzeck” czy „Kobieta”. Od 1962 r. mieszkała we Francji; w latach 1966–1973 była żoną Marcela Marceau i współtworzyła nowoczesne podejście do ruchu dramatycznego łączące pantomimę z tańcem i akrobatyką. W 1968 r. stworzyła pierwszy kurs pantomimy w szkole baletowej Opery Paryskiej, a w kolejnych latach wykładała m.in. na Sorbonie, w uczelniach w Austrii, Niemczech i Wielkiej Brytanii. W 1973 r. założyła teatr Compagnie Magenia, a rok później otworzyła w Paryżu szkołę Studio Magenia („Europejska Akademia Teatru Cielesnego”), działającą do 2018 r. i kształcącą ponad 800 artystów z całego świata. Współpracowała m.in. z Romanem Polańskim (przygotowanie choreograficzne do „Przemiany” Kafki oraz rola we „Frantic’u”); odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi RP (2005) oraz nagrodami Światowej Organizacji Mimu (2017, 2018). Dwa lata temu artystka odsłoniła w budynku Ośrodka Myśli Patriotycznej i Obywatelskiej w Kielcach podarowaną przez siebie rzeźbę „Liberte” francuskiego artysty Jeana Cardot.

źródło: Radio Kielce

Zmarł 2 lutego 2026 r.  Wybitny polski pięściarz urodził się w Kołomani w gminie Zagnańsk. Trzykrotnie startował na igrzyskach olimpijskich. Z Tokio w 1964 roku przywiózł złoty medal, a brązowy wywalczył cztery lata wcześniej w Rzymie.

Marian Kasprzyk zasłynął tym, że w walce finałowej w Tokio złamał kciuk w pierwszej rundzie. Mimo to, bez żadnego znieczulenia, dotrwał do końca, pokonując faworyta turnieju, dwukrotnego mistrza Europy Ričardasa Tamulisa z ZSRR. W sumie stoczył 270 walk, 232 wygrał, 10 zremisował i 28 przegrał.

Miał również w swojej karierze nieco mroczniejszy epizod. W latach 1961–1964 Marian Kasprzyk był zdyskwalifikowany ze względu na karę pozbawienia wolności za udział w bójce. Dyskwalifikację uchylono krótko przed igrzyskami olimpijskimi w Tokio, na które pojechał po zaciętej rywalizacji z Kielczaninem Leszkiem Drogoszem. Ten fragment życiorysu Mariana Kasprzyka został spopularyzowany w filmie pt. Bokser. W roli głównej wystąpił Daniel Olbrychski.

źródło: Radio Kielce

Zmarł w styczniu 2026 r. Legenda starachowickiego boksu, wieloletni zawodnik, trener, działacz i prezes SKS Star 1926 Malcom Starachowice. Miał 87 lat.

źródło: Radio Kielce

Zmarł 30 lipca 2026 r. Wieloletni działacz i sędzia sportowy Automobilklubu Kieleckiego oraz wiceprezes Kieleckiego Klubu Motorowego. W przeszłości był także zawodnikiem motocyklowym startującym w barwach legendarnego klubu SHL Kielce.

źródło: Radio Kielce

4 lutego 2026 roku zmarł Władysław Majka – pierwszy wójt Opatowca, który pełnił tę funkcję w latach 1990-1994. Był również dyrektorem Kazimierskiego Ośrodka Kultury, działaczem Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” i artystą rzeźbiarzem.

Jego nazwisko zajmuje ważne miejsce w historii regionu. Angażował się w życie publiczne, działał na rzecz lokalnej społeczności, a jednocześnie realizował swoją artystyczną pasję. Łączył w sobie różne zainteresowania i doświadczenia, które sprawiły, że był obecny zarówno w życiu samorządowym, jak i kulturalnym.

Wiadomość o jego śmierci poruszyła osoby, które znały go i współpracowały z nim przez lata. Adam Bodzioch, burmistrz Miasta i Gminy Kazimierza Wielka, pożegnał go słowami: „Patriota, artysta rzeźbiarz, mój przyjaciel”. To krótkie, osobiste wspomnienie pokazuje, że za publiczną działalnością Władysława Majki stał również człowiek, z którym można było dzielić przyjaźń i wspólne chwile.

Pamięć o zmarłym przywołały także władze Opatowca, podkreślając jego rolę w życiu gminy i zaangażowanie w sprawy mieszkańców. Dla lokalnej społeczności był jedną z osób związanych z początkami samorządu po przemianach ustrojowych w Polsce.

Uroczystości pogrzebowe odbyły się 6 lutego w Opatowcu.

źródło: Radio Kielce

Zmarł 17 grudnia 2025 r. Trener związany z ziemią świętokrzyską, wychowawca wielu pokoleń znakomitych łuczników, medalistów najważniejszych imprez krajowych i światowych. Był także sędzią łuczniczym i trenerem pływania. W latach 1969-2019 był szkoleniowcem klubów: Stella Kielce, Start Kielce, Energetyk Lublin, Karima Prząsław, Czarni Bytom, LKS Spółdzielca Lublin, UKS Gwiazda Nowiny. W młodości uprawiał pływanie, piłkę wodną i hokej na lodzie w Tęczy Kielce. Miał 86 lat.

źródło: Radio Kielce

29 marca 2026 roku w Warszawie zmarł Wiesław Myśliwski, polski prozaik, dramaturg, eseista, scenarzysta i redaktor, jeden z najważniejszych twórców współczesnej literatury polskiej i mistrz „nurtu chłopskiego”. Dwukrotnie zdobył Nagrodę Literacką Nike: za „Widnokrąg” (1997) i „Traktat o łuskaniu fasoli” (2007). Urodził się w 1932 roku w Dwikozach pod Sandomierzem, w rodzinie o korzeniach urzędniczo-chłopskich. Dzieciństwo i młodość związał ze Sandomierzem, gdzie ukończył gimnazjum i liceum, zdając maturę w 1951 roku. W tym samym roku rozpoczął studia polonistyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które ukończył w 1956 roku. Już podczas studiów, w 1955 roku, zadebiutował recenzją w „Tygodniku Powszechnym”. Po studiach osiadł w Warszawie i przez ponad dwadzieścia lat pracował w Ludowej Spółdzielni Wydawniczej — jako redaktor, kierownik redakcji literatury współczesnej, a następnie zastępca redaktora naczelnego. Później kierował kwartalnikiem „Regiony” (1975–1999) i współtworzył dwutygodnik kulturalny „Sycyna”. Debiutancka powieść „Nagi sad” (1967), opowiadająca m.in. o relacji z ojcem, przyniosła mu Nagrodę im. Stanisława Piętaka. Kolejne książki utrwaliły jego pozycję jako autora wielkich powieści o przemianach polskiej wsi, pamięci, tożsamości i przemijaniu. Do najważniejszych utworów należą: „Pałac” (1970), „Kamień na kamieniu” (1984) — monumentalna opowieść o losach mieszkańców sandomierskiej wsi, „Widnokrąg” (1996), „Traktat o łuskaniu fasoli” (2006), „Ostatnie rozdanie” (2013), „Ucho igielne” (2018). Był również wybitnym dramaturgiem: napisał m.in. „Złodzieja” (1973), „Klucznika” (1978), „Drzewo” (1988) i „Requiem dla gospodyni” (2000). Jego sztuki były wystawiane w teatrach w Polsce i za granicą, co czyni go istotną postacią także dla historii współczesnego dramatu polskiego. Myśliwski otrzymał wiele najważniejszych polskich wyróżnień literackich, m.in. dwie Nagrody Nike, Nagrodę Literacką Gdynia, Nagrodę im. Władysława Reymonta, Nagrodę Literacką m.st. Warszawy oraz Złote Berło Fundacji Kultury Polskiej. Jego proza była również doceniana za granicą: „Traktat o łuskaniu fasoli” otrzymał we Francji Grand Prix Littéraire de Saint-Émilion (2011), a „Kamień na kamieniu”, w przekładzie Billa Johnstona, zdobył w USA The Best Translated Book Award (2012). W jego twórczości wieś nie jest jedynie tematem etnograficznym czy społecznym — staje się przestrzenią uniwersalnych pytań o czas, śmierć, wspólnotę, pamięć i godność człowieka. Dlatego krytyka często sytuuje go wśród najwybitniejszych polskich powieściopisarzy drugiej połowy XX i początku XXI wieku. Wiesław Myśliwski do końca życia pozostawał jedną z centralnych postaci polskiej kultury literackiej, a jego książki — zwłaszcza „Kamień na kamieniu” i „Traktat o łuskaniu fasoli” — są uznawane za arcydzieła współczesnej prozy polskiej. Wiesław Myśliwski jest honorowym obywatelem Kielc, Sandomierza, Starachowic Warszawy i Dwikóz oraz doktorem honoris causa uniwersytetów Jana Kochanowskiego, Jagiellońskiego, Opolskiego i Rzeszowskiego.

źródło: Radio Kielce

Zmarł 4 kwietnia 2026 roku w wieku 78 lat. Był wybitnym specjalistą w dziedzinie mechaniki ciała stałego, a zwłaszcza mechaniki pękania. Profesor Andrzej Neimitz w 1965 roku ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. Tytuł magistra inżyniera uzyskał w 1971 roku na Wydziale Metalurgicznym Akademii Górniczo-Hutniczej. Karierę zawodową rozpoczął jako konstruktor w tłoczni Kieleckich Zakładów Wyrobów Metalowych Polmo-SHL. W Politechnice Świętokrzyskiej pracował od 1972 roku. Pełnił funkcje dziekana Wydziału Mechanicznego, a w latach 1990-1996 był rektorem kieleckiej uczelni.

Profesora Andrzej Neimitz zdobywał doświadczenie w wiodących zagranicznych ośrodkach badawczych w Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii i Wielkiej Brytanii i Finlandii. W USA prowadził wykłady z wytrzymałości materiałów i teorii sprężystości, w Finlandii kurs z mechaniki pękania i zmęczenia materiałów oraz kurs z mechaniki pękania dla doktorantów z różnych ośrodków, a także seminaria i wykłady we Włoszech, Portugalii, Chinach, Japonii, Szwajcarii, na Ukrainie. W Kielcach skupił wokół siebie pierwszą w kraju grupę pracowników naukowych zajmujących się mechaniką pękania.

Profesor Andrzej Neimitz był filantropem, przez ponad 30 działał w kieleckim Klubie Rotary. Był Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

źródło: Radio Kielce

14 lutego 2026 roku zmarł Roman Ostrowski kielecki menadżer kultury, związany przez większość życia z instytucjami kultury, wydawnictwami oraz mediami publicznymi. Zasłynął zwłaszcza jako współtwórca Domu Środowisk Twórczych w Pałacyku Tomasza Zielińskiego i organizator życia kulturalnego w Kielcach. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Już w czasie studiów zajmował się dziennikarstwem: publikował w prasie studenckiej, nagrywał materiały dla Radia Rzeszów i działał w organizacjach studenckich. Po studiach osiadł w Kielcach, gdzie został dyrektorem administracyjnym Wojewódzkiej Orkiestry Symfonicznej — późniejszej Państwowej Filharmonii im. Oskara Kolberga — gdzie pracował od 1977 roku. Ostrowski pracował następnie w Wydziale Kultury i Sztuki Urzędu Miasta Kielce, obejmując kierownictwo tej komórki. Z jego inicjatywy w Pałacyku Zielińskiego powstał Dom Środowisk Twórczych, który integrował kieleckie środowisko artystyczne. Po 1989 roku kierował Przedsiębiorstwem Państwowym Dom Książki w Kielcach. Później związany był z Wydawnictwami Szkolnymi i Pedagogicznymi, a w 2007 roku został pierwszym przewodniczącym rady nadzorczej skomercjalizowanego Wydawnictwa Bellona. Współtworzył w Radiu Kielce audycje popularyzujące książki i czytelnictwo, miał także istotny wkład w organizację Targów Książki w Kielcach oraz wspieranie młodych twórców, w tym uczestników konkursu o Nagrodę im. Andrzeja Radka. Roman Ostrowski przez lata był związany z mediami publicznymi, pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Rady Programowej TVP Kraków, kierował Biurem Audytu i Kontroli Wewnętrznej Telewizji Polskiej, a od 2008 roku zasiadał w Radzie Nadzorczej Polskiej Agencji Prasowej jako jej członek i pełniący obowiązki wiceprzewodniczącego. W latach 2011–2015 był przewodniczącym rady nadzorczej Radia Kielce. Wcześniej jako przewodniczący rady nadzorczej Radia Kielce, złożył rezygnację w proteście przeciwko próbom wywierania wpływu na niezależność rozgłośni.

źródło: ujk.edu.pl

Urodził się 14 lutego 1935 roku w Leszczawie Dolnej, zmarł 1 sierpnia 2026 roku w Kielcach. Polski historyk literatury, profesor zwyczajny nauk humanistycznych. Współtwórca i filar kieleckiej polonistyki, związany przez niemal sześć dekad z dzisiejszym Uniwersytetem Jana Kochanowskiego w Kielcach. Urodził się 14 lutego 1935 r. w Leszczawie Dolnej. Ukończył studia z zakresu filologii polskiej (1960) oraz filozofii (1960) na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1967 r. uzyskał stopień doktora. Habilitację obronił w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie w 1977 r. Od 1969 r. pracował w kieleckiej uczelni (Wyższa Szkoła Nauczycielska, później WSP, Akademia Świętokrzyska i UJK), przechodząc od stanowiska adiunkta do profesora zwyczajnego (1994). Pełnił funkcje dziekana Wydziału Humanistycznego (1978–1982) oraz prorektora uczelni (1982–1984, 1987–1990). Specjalizował się w historii literatury polskiej okresu romantyzmu i literatury współczesnej, ze szczególnym uwzględnieniem teorii i historii reportażu, literatury dla dzieci i młodzieży oraz piśmiennictwa regionu świętokrzyskiego (był redaktorem naukowym wielotomowej serii Pisarze regionu świętokrzyskiego). Autor licznych monografii i szkiców krytycznych poświęconych m.in. Julianowi Stryjkowskiemu (Kronikarz żydowskiego losu), Wiesławowi Myśliwskiemu (A jeśli chodzi o moje pisanie…), Ksaweremu Pruszyńskiemu, Karolowi Szajnosze, Jerzemu Putramentowi i Józefowi Mortonowi. Członek Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (1984–1987), odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

źródło: KSZO 1929 Ostrowiec Świętokrzyski / radioostrowiec.pl

29 czerwca 2026 roku w wieku 78 lat zmarł Czesław Palik, związany jako piłkarz, a później trener z Koroną Kielce i KSZO Ostrowiec, z którymi odnosił największe sukcesy. Czesław Palik urodził się 9 maja 1948 roku w Krakowie i był wychowankiem Cracovii. Z tą drużyną w 1966 roku wicemistrzostwo Polski juniorów. Był osobą niezwykle zasłużoną dla klubów z regionu Kielecczyzny, Podkarpacia i Małopolski. W 1973 roku przeniósł się do Kielc, gdzie stał się zawodnikiem nowo utworzonej Korony. Dwa lata później wraz z zespołem wywalczył awans do II ligi. Karierę zawodniczą zakończył w sezonie 1980/1981, a następnie rozpoczął pracę jako szkoleniowiec.

W swojej bogatej karierze trenerskiej pracował w Koronie Kielce, Błękitnych Kielce, Granacie Skarżysko-Kamienna, Bucovii Bukowa, KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, Hetmanie Zamość, Wawelu Kraków, Stali Stalowa Wola, Górniku Wieliczka, Ceramice Opoczno, RKS Radomsko, Dalinie Myślenice, Proszowiance, Garbarni Kraków, Okocimskim Brzesko, Stali Rzeszów, Skawince Skawina i Borku Kraków. Jako trener reprezentacji juniorów województwa kieleckiego zdobył Puchar Michałowicza.

Największym osiągnięciem trenerskim Czesława Palika był awans z KSZO Ostrowiec do I ligi w 1997 roku. Klub z hutniczego miasta jako pierwszy z regionu świętokrzyskiego zagrał w najwyższej klasie rozgrywkowej.

Z żoną Heleną mieszkał w Krakowie. Tam też został pochowany.

źródło: Radio Kielce

Kazimierz Pasternak urodził się 21 lipca 1953 roku w miejscowości Grotniki Duże w powiecie buskim. Po ukończeniu technikum budowlanego podjął pracę w Kieleckim Kombinacie Cementowo-Wapienniczym „Nowiny” koło Kielc. Przez wiele lat angażował się w działalność związkową oraz sprawy pracownicze. Był w 1980 roku współzałożycielem zakładowej organizacji NSZZ „Solidarność” w tym zakładzie, obejmując funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Zakładowej.

Za tworzenie niezależnego ruchu związkowego i nawoływanie do przerwania pracy w trakcie stanu wojennego został internowany 14 grudnia 1981 roku i osadzony w Areszcie Śledczym na kieleckich Piaskach. Po zwolnieniu z aresztu 30 kwietnia 1982 roku powrócił do poprzedniego miejsca pracy. Z kolei w 1988 roku podjął jeszcze nielegalną działalność związkową, aby na II Walnym Zebraniu Delegatów NSZZ „Solidarność” Regionu Świętokrzyskiego zostać wybranym do Zarządu Regionu w roku 1990.

Po zmianach ustrojowych, od 1991 roku pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Zarządu Regionu Świętokrzyskiego NSZZ Solidarność. Stanowisko to zajmował do 2023 roku. Kontynuował jednak swoją pracę jako wysokiej kompetencji specjalista w zakresie ochrony bezpieczeństwa pracy, prowadząc szkolenia, udzielając indywidualnych porad, uczestnicząc w rozlicznych negocjacjach, rozwiązując liczne konflikty i problemy. Realizując swą misję ochrony pracy zorganizował jeden z pierwszych Klubów Społecznego Inspektora Pracy, przewodnicząc jego pracom do 2023 roku.

Za wieloletnią działalność społeczną i związkową w kwietniu 2025 został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, jednym z najwyższych odznaczeń państwowych, nadawanym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Zmarł 27 lipca 2026 r.

źródło: Radio Kielce

9 sierpnia 2026 roku, dzień po swoich 83. urodzinach, zmarł Włodzimierz Rezner – były dziennikarz Polskiego Radia Kielce i ceniony komentator sportowy.

Był absolwentem Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie. Po ukończeniu studiów i powrocie do Kielc w 1968 roku podjął pracę w Wojewódzkim Zjednoczeniu Przedsiębiorstw Handlowych. Trzy lata później wygrał konkurs na stanowisko dziennikarza w Polskim Radiu Kielce, z którym związał swoje życie zawodowe. To właśnie on 2 stycznia 1976 roku poprowadził na kieleckiej antenie pierwsze, historyczne wydanie porannych „Aktualności Dnia”.

Włodzimierz Rezner zapisał się w pamięci słuchaczy przede wszystkim jako wybitny dziennikarz i komentator sportowy. Jako wysłannik Polskiego Radia relacjonował trzy edycje igrzysk olimpijskich: w Moskwie (1980), Barcelonie (1992) oraz Atlancie (1996).

Jego największą życiową pasją było kolarstwo. Przez lata relacjonował zmagania kolarzy podczas Wyścigów Pokoju oraz Tour de Pologne, a także zainicjował popularną akcję „Rowerem po radość i zdrowie”. Od 1968 roku aktywnie działał w Okręgowym Związku Kolarskiego w Kielcach, pełniąc m.in. funkcję jego prezesa. W 1993 roku wszedł w skład prezydium zarządu Polskiego Związku Kolarskiego (PZKol), w którym zasiadał również przez kolejne kadencje.

Za swoją niestrudzoną pracę i ogromny wkład w rozwój sportu był wielokrotnie honorowany. W 2000 roku, za wybitne zasługi w działalności na rzecz kolarstwa polskiego, został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, a dziesięć lat później – Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

źródło: Radio Kielce

Zmarł pod koniec lipca 2026 r. Wieloletni działacz piłki ręcznej, jeden z założycieli oraz członków zarządu Klubu Sportowego Iskra Kielce. Miał 82 lata.

źródło: Radio Kielce

2 kwietnia 2026 roku, przeżywszy niespełna 72 lata, zmarł Stanisław Rycombel z Nieskurzowa Starego, w gminie Baćkowice, na Ziemi Opatowskiej, której folklor, głównie jego muzyczną stronę, bardzo dobrze znał. Przez długie lata śledził losy świętokrzyskich kapel i tworzących je muzykantów, dokonywał szczegółowych zapisków, na podstawie których wielokrotnie dzielił się swoją szeroką wiedzą ze słuchaczami Radia Kielce. Szczególne miejsce w sercu Stanisława Rycombla zajmowały kapela Braci Witkowskich z Kaliszan, koło Opatowa oraz kapele związane z Opatowskim Ośrodkiem Kultury.

źródło: Radio Kielce

Zmarł 11 grudnia 2025 r. Urodził się w 1964 roku w Strzelcach Opolskich, ale szkołę kończył w Skarżysku-Kamiennej. Z województwem świętokrzyskim związany był przez całe swoje życie. Fizykę studiował na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach. Po studiach rozpoczął pracę na uczelni, a po przekształceniu WSP dwukrotnie pełnił funkcję rektora Uniwersytetu Jana Kochanowskiego. Za jego kadencji powstało wiele nowych budynków UJK, między innymi Collegium Medicum przy ulicy Radiowej. W listopadzie 2020 roku profesor Jacek Semaniak został powołany na stanowisko prezesa Głównego Urzędu Miar. W tym czasie zrealizował ogromną inwestycję, którą był Świętokrzyski Kampus Laboratoryjny Głównego Urzędu Miar w Kielcach.

źródło: Radio Kielce

Zmarła 25 stycznia 2026 r. Regionalistka, gawędziarka, śpiewaczka i popularyzatorka gwary świętokrzyskiej. Pochodziła z Bęczkowa w gminie Górno. Bliscy i przyjaciele nazywali ją „Kolbergiem w spódnicy”, ze względu na jej ogromne zaangażowanie w ratowanie lokalnego folkloru. Była skarbnicą wiedzy na temat zwyczajów, obrzędów i tradycji świętokrzyskich. Nie tylko znakomicie posługiwała się ludową gwarą, ale też tłumaczyła teksty na gwarę świętokrzyską. Jej działalność obejmowała również tworzenie scenariuszy widowisk obrzędowych odtwarzających dawne życie podkieleckich wsi. Dzieląc się unikalną wiedzą, prowadziła warsztaty edukacyjne dla dzieci i młodzieży oraz współpracowała ze środowiskiem naukowym. Słynęła także z posiadania bogatej kolekcji tradycyjnych chust. Była laureatką prestiżowych Dorocznych Nagród Starosty Kieleckiego w Dziedzinie Kultury oraz odnosiła sukcesy w ogólnopolskim Festiwalu Folkloru Polskiego „Sabałowe Bajania” w Bukowinie Tatrzańskiej.

źródło: MKL Szczecin

Zmarł 30 października 2025 r.  Wybitny lekkoatleta, długodystansowiec i maratończyk urodził się w Starachowicach. Był olimpijczykiem z Sydney  i wielokrotnym mistrzem Polski w biegu na 3000 m z przeszkodami oraz w maratonie. W 1998 r. i 2002 r. był finalistą mistrzostw Europy w biegu na 3000 m z przeszkodami. Występował też m.in. na mistrzostwach świata w Atenach w 1997 r. i w Sewilli w 1999 r.

W trakcie swojej kariery był zawodnikiem m.in. Granatu i STS Skarżysko-Kamienna oraz KKL Kielce. W ostatnim czasie pracował w Szczecinie, gdzie szkolił młodych lekkoatletów.

Rafał Wójcik przegrał walkę z czerniakiem złośliwym w wieku 53 lat.

źródło: Miejskie Centrum Kultury w Ostrowcu Świętokrzyskim

7 kwietnia 2026 roku zmarł Norbert Zięba, wieloletni dziennikarz Radia Kielce. Urodził się w Pińczowie, a następnie wraz z rodzicami przeprowadził się do Nowin koło Kielc. Ukończył Wyższą Szkołę Pedagogiczną im. Jana Kochanowskiego (obecnie Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach).

Pracę w Radiu Kielce rozpoczął w 1995 roku jako korespondent z Ostrowca Świętokrzyskiego. Z wykształcenia był historykiem i właśnie tej tematyce poświęcał na naszej antenie wiele swoich materiałów, w tym kalendaria historyczne.

Poza działalnością radiową Norbert Zięba współpracował także z innymi mediami. Publikował m.in. w „Gazecie Kieleckiej”, „Gazecie Ostrowieckiej” oraz „Wiadomościach Ostrowieckich”. W latach 2005 – 2008 współpracował z TVP3 Kielce.

Od 2010 roku pracował w Miejskim Centrum Kultury w Ostrowcu Świętokrzyskim, gdzie angażował się w życie kulturalne miasta, promował lokalną historię i współtworzył publikacje popularyzujące dzieje regionu. Był także autorem i współautorem przewodników oraz książek popularnonaukowych. Przez kilka lat związany był także z Radiem Opatów.

Norbert Zięba miał 59 lat.

źródło: Radio Kielce

Zmarł 1 lutego 2026 roku. Operator, filmowiec i wieloletni pracownik TVP3 Kielce. Urodził się 20 października 1945 roku w Kielcach. Od młodzieńczych lat związany był z Białogonem i ruchem harcerskim w dawnym województwie kieleckim. Druh, harcmistrz, instruktor, wychowawca wielu młodych pokoleń. Miłośnik żeglarstwa, kapitan, instruktor sternik oraz kwatermistrz wielu obozów harcerskich na Mazurach. Pasjonat fotografii. Fotografia od zawsze była jego pasją. Od początku lat 60. ubiegłego wieku związał swoją karierę zawodową z Wojewódzkim Domem Kultury w Kielcach. Tam w Amatorskim Klubie Filmowym GONG, pod okiem instruktora Andrzeja Kurbańskiego, „Kieleckiego Kawalerowicza”, poznawał tajniki pracy operatora filmowego.

W ramach zajęć w WDK dokumentował życie ówczesnego miasta oraz wydarzenia w regionie Gór Świętokrzyskich. Jednym z ważniejszych wydarzeń w jego ponad 40. letniej pracy zawodowej, było uczestniczenie z kamerą filmową 16mm, w planie zdjęciowym filmu , „Pan Wołodyjowski”, w reżyserii Jerzego Hoffmana w 1966 roku w Chęcinach.

Jan Żurowski był min. autorem wielu zdjęć do reportaży i materiałów informacyjnych. Od 1994 do 2004 roku powstawały cykle programów: „Wieści spod Łysicy”, „Pejzaże Prowincjonalne”. Jego zdjęcia można było oglądać w programach oddziału krakowskiego TVP3, np. ,,9 1/2” Jana Rojka, ,,Rekomendacje Kulturalne’” Zbigniewa Łuczyńskiego, czy codziennego wydania ,,Kroniki Krakowskiej”. 

W latach 70. Jan Żurowski był pracownikiem Radia Kielce, dokumentującym fotograficznie i filmowo pracę rozgłośni, w której podziemiach miał swoją ciemnię.