M10D 215,072 MHz Zadzwoń do studia 41 200 20 20 
Nie żyje prof. Józef Rurawski z Uniwersytetu Jana Kochanowskiego – filolog polski, historyk literatury, profesor nauk humanistycznych. Był jednym z najstarszych wykładowców uczelni.
Dr Małgorzata Mochoń, z kieleckiego Klubu Inteligencji Katolickiej, była wykładowczyni UJK bardzo ciepło wspomina profesora Józefa Rurawskiego. Jak podkreśla, zawsze będzie kojarzył się jej z uśmiechem i ogromnym poczuciem humoru. Także dotyczącym siebie.
– Ten uśmiech profesora Józefa Rurawskiego wielokrotnie dawał nam siłę. Było to taką sytuacją ocalającą. Spotykaliśmy się, jako sąsiedzi, ale także pracownicy uczelni. Zawsze to były miłe i interesujące rozmowy – mówi Małgorzata Mochoń.
Jak dodaje, kiedy rozmowy dotyczyły literatury, prof. Józef Rurawski polecał rzeczy nieoczywiste. Lubił wskazywać utwory nieznane, ale bardzo ciekawe, pokazywał twórczość znanych i cenionych autorów z zupełnie innej strony.
Zajmujący się obecnie marketingiem Maciej Barański, były student prof. Józefa Rurawskiego, podkreśla ogromną wiedzę, inteligencję i zaangażowanie w pracę swojego promotora i wyjątkowego autorytetu.
– Uważam, że miałem ogromne szczęście, że należałem do ostatniej grupy studentów, których prof. Józef Rurawski był promotorem. Słyszeliśmy o nim wiele ciepłych słów i wszystkie te słowa podczas zajęć się potwierdziły. Był dla nas autorytetem, doskonale znał literaturę. Potrafił z pamięci recytować wiele utworów, na przykład „Kwiaty Polskie” Juliusza Tuwima – wspomina.
Maciej Barański podkreśla, że Józef Rurawski był bardzo ważnym człowiekiem.
– On jako jedna z pierwszych osób dowiedział się, że będę miała syna – dodaje.
– Słuchał nas, interesowało go, co do powiedzenia mają także jego studenci – mówi Maciej Barański.
Jak dodaje, prof. Józef Rurawski tak prowadził zajęcia, że potrafił wydobyć ze studentów bardzo wiele, otwierał ich na różne interpretacje literatury.
Józef Rurawski był członkiem Szarych Szeregów i uczestniczył w Powstaniu Warszawskim. W 1954 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim. Doktoryzował się w 1960, natomiast stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskał w 1977 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. W 1989 roku otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.
W 1980 roku podjął pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach, przekształconej następnie w Akademię Świętokrzyską, a obecnie w Uniwersytet Jana Kochanowskiego. W latach 1984–1990 był prodziekanem Wydziału Humanistycznego, natomiast od 1990 do 1996 roku pełnił funkcję jego dziekana.
Prof. Józef Rurawski specjalizował się w literaturze XX wieku. Opublikował ponad 250 rozpraw i esejów.Miał 93 lata.
Profesor Józef Rurawski, z urodzenia i miłości warszawiak, członek Szarych Szeregów uczestnik powstania warszawskiego. Po jego zakończeniu przeszedł przez obóz i został zesłany na roboty przymusowe, najpierw w gospodarstwie rolnym, potem w fabryce w Bystrzycy Śląskiej. Po powrocie do Warszawy uczęszczał do gimnazjum przy ul. Wawelskiej, gdzie zdał egzamin dojrzałości w 1949 roku. W 1954 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim. Doktoryzował się w 1960, natomiast stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskał w 1977 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. W 1989 roku otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych. Pracował na uczelniach w Warszawie, Kielcach, Lipsku i Pekinie. Prowadził lekcje języka polskiego w Telewizyjnym Technikum Rolniczym i audycje literackie w Polskim Radiu. Uczeń Wacława Borowego, Juliana Krzyżanowskiego i Kazimierza Wyki. Specjalizował się w literaturze XX wieku. Opublikował ponad 250 rozpraw i esejów. Jest autorem ok. stu haseł w Encyklopedii Warszawy. Współpracował z Polskim Radiem, realizując od 1964 ponad 500 audycji popularyzatorskich. Był autorem m.in. książek: Władysław Reymont, Warszawa 1977; Tadeusz Dołęga-Mostowicz, Warszawa 1987; Gabriela Zapolska, wyd. 2, Warszawa 1987; „Myśmy gorycz zmienili na wino”. Motyw alkoholu we współczesnej prozie polskiej, Warszawa 1994; Władysława Reymonta droga do Nobla, Kielce 2000; Wódko, wódeczko… Motyw alkoholu we współczesnej prozie polskiej, Kielce 2001.
