M10D 215,072 MHz Zadzwoń do studia 41 200 20 20 
Na świętokrzyskiej wsi od dawien dawna przygotowania do świąt Bożego Narodzenia rozpoczynano po dniu świętej Łucji, czyli po 13 grudnia. Przez około dziesięć uwijano się z pracą w chatach i obejściach. Jak szykowano się do Godów na dawnej wsi?
– Już w tygodniu poprzedzającym święta Bożego Narodzenia sprzątano obejście i wnętrza chałupy: w izbach bielono ściany, szorowano, ławy i stoły oraz kredensy i skrzynie, wietrzono odzież, wymieniano słomę w łóżkach i strojono izby. W gospodarstwie czyszczono stajnie, obory i chlewy z obornika, piłowano i rąbano drewno, rżnięto sieczkę, przynoszono gałęzie jedliny z lasu – opowiada o przedświątecznych porządkach na naszej wsi etnolog, dr Alicja Trukszyn.
Strojono także izby. – We wszystkich domach własnoręcznie przygotowywano ozdoby. Dzieci, z pomocą starszego rodzeństwa, stryjenek lub rodziców cięły bibułki i słomki, pracowicie sklejały ogniwa łańcuchów. Z wydmuszek jaj i piór powstawały rajskie ptaszki, anioły i pajacyki. Wapnem bielono szyszki i orzechy. Tradycyjną formą świątecznej dekoracji był przede wszystkim pająk, robiony w czasie jesiennych wieczorów ze słomy, bibuły, fasoli i zawieszany w Wigilię u powały. Ramy obrazów zdobiono kwiatami z bibuły, w oknach zawieszano firanki wycinane w misterne wzory z białej bibuły lub papieru. Uzupełnieniem dekoracji były gałązki świerku lub jodły zatykane za obrazy – przytacza dawne zwyczaje Alicja Trukszyn.
I dodaje, ze wszystkimi ciężkimi pracami trzeba było uporać się do Wigilii, ponieważ w dniu poprzedzającym Boże Narodzenie obowiązywał zakaz wykonywania ciężkich prac. Wszystkie roboty starano się ukończyć dzień przed nią. Do zachodu słońca znoszono do stajni, chlewów, obór siano i obrok, słomę na podścielenie zwierzętom i wodę do pojenia.
