M10D 215,072 MHz Zadzwoń do studia 41 200 20 20 
Instytut Pamięci Narodowej uczci 74. rocznicę śmierci rotmistrza Witolda Pileckiego. Z tej okazji 25 maja o godzinie 21.30, w godzinę jego śmierci zostaną zapalone znicze w miejscach związanych z bohaterem.
Znicze zapłoną pod tablicą znajdującą się przed budynkiem Szkoły Podstawowej im. Rotmistrza Witolda Pileckiego w Kierzu Niedźwiedzim oraz przed tablicą znajdującą się w budynku Zespołu Placówek Oświatowych im. Rotmistrza Witolda Pileckiego w Krasocinie.
W tym roku mija 74. rocznica śmierci Pileckiego. W 2020 r. Instytut Pamięci Narodowej zapoczątkował akcję uczczenia 25 maja pamięci bohatera. Tego dnia w 1948 roku dokonano egzekucji Witolda Pileckiego w warszawskim więzieniu na Mokotowie. Jego ciało zostało pogrzebane w nieznanym miejscu, prawdopodobnie na tzw. Łączce obok murów Cmentarza Wojskowego na Powązkach.
IPN apeluje o uczczenie rotmistrza we wszystkich miejscach z nim związanych.
Witold Pilecki urodził się 13 maja 1901 r. w Ołońcu, w Rosji. Pochodził z rodziny szlacheckiej o tradycjach niepodległościowych. Jego dziad Józef Pilecki został zesłany na Syberię za udział w Powstaniu Styczniowym, a majątek rodzinny na Nowogródczyźnie uległ częściowej konfiskacie.
Młody Witold wychowywał się w Wilnie. Tam, jako uczeń gimnazjum związał się z ruchem harcerskim. Pod koniec I wojny światowej wstąpił do oddziałów samoobrony, które na przełomie 1918 i 1919 r. przejęły władzę w mieście, a następnie broniły go przed bolszewikami. W 1920 r. podczas wojny polsko-bolszewickiej bronił Warszawy.
Po wojnie był członkiem Związku Bezpieczeństwa Kraju. Krótko studiował na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.
Był uczestnikiem kampanii wrześniowej 1939 roku. W okupowanej Warszawie był jednym z twórców Tajnej Armii Polskiej. W 1940 roku rotmistrz Witold Pilecki sprowokował swoje aresztowanie przez gestapo i jako Tomasz Serafiński trafił do obozu koncentracyjnego w Auschwitz, celem było zbadanie sytuacji w obozie. Założył tam Związek Organizacji Wojskowej. Otrzymał w nim numer 4859. Zagrożony dekonspiracją, 27 kwietnia 1943 podjął wraz z dwoma współwięźniami udaną próbę ucieczki. Następnie działał w Kedywie, czyli Kierownictwie Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim, dowodził jednym z oddziałów zgrupowania Chrobry II. Po upadku powstania trafił do niemieckiej niewoli, przebywał m.in. w Murnau. Po zakończeniu II wojny światowej otrzymał przydział do II Korpusu Polskiego. W grudniu 1945 roku na rozkaz gen. Władysława Andersa wysłano go do Polski, by prowadził działalność wywiadowczą.
Został aresztowany 8 maja 1947 roku. Rotmistrza Pileckiego poddano torturom i postawiono przed wojskowym sądem rejonowym, między innymi za przygotowywanie zamachu na życie wysokich funkcjonariuszy bezpieki. Proces rozpoczął się 3 marca 1948 roku. Oskarżał mjr Czesław Łapiński, przewodniczącym składu sędziowskiego był ppłk Jan Hryckowian. 15 marca 1948 roku Witold Pilecki został skazany na karę śmierci i stracony 25 maja 1948 roku. Egzekucja przez strzał w tył głowy miała miejsce w więzieniu przy ul. Rakowieckiej. Miejsce pochówku rotmistrza Witolda Pileckiego nie zostało ujawnione. Unieważnienie wyroku w sprawie Witolda Pileckiego oraz pozostałych zasądzonych wraz z nim w 1948 roku oskarżonych nastąpiło 1 października 1990 roku. Wojskowy Sąd Najwyższy uwolnił skazanych od stawianych im ongiś zarzutów, podkreślając niesprawiedliwy charakter wydanych wyroków, które zapadły z naruszeniem prawa. W 2002 roku przeciwko prokuratorowi Czesławowi Łapińskiemu, oskarżającemu w procesie rotmistrza, Instytut Pamięci Narodowej wniósł akt oskarżenia. Do wydania wyroku nie doszło wobec śmierci oskarżonego w 2004 roku. W roku 2006 rotmistrz Pilecki został pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego.
