M10D 215,072 MHz Zadzwoń do studia 41 200 20 20 
Tym razem nie było kolejek, mimo że oferta Narodowego Banku Polskiego może być bardzo atrakcyjna. Kolekcjonerzy od dziś mogą kupić dwie monety, z serii „Wielcy polscy ekonomiści”, poświęcone Władysławowi Zawadzkiemu oraz Michałowi Kaleckiemu.Obydwa numizmaty są wykonane ze srebra, mają nominał 10 złotych, a NBP wyceniło ich wartość na 170 złotych.
Jedną z osób, które przyszły rano do banku, był Aleksander Karczewski, kielecki numizmatyk. Przyznaje, że wydane dziś monety nie cieszą się takim zainteresowaniem, jak wydane wcześniej topowe monety, po które ustawiały się długie kilkunastogodzinne, a nawet kilkudniowe kolejki. Jednak jest przekonany, że numizmaty z podobiznami polskich ekonomistów znajdą odbiorców. – Nie traktuję tego obecnie jako inwestycji, może na późniejszy czas. Nie sprawdzam aktualnych wartości monet, bo to zakłóca kolekcjonowanie. To jest tak jak zbieranie znaczków, chce się posiadać wszystkie – dodaje Aleksander Karczewski.
Na rewersie monety, poświęconej Władysławowi Zawadzkiemu znajduje się jego wizerunek na tle stylizowanych kwadratów, daty jego urodzin i śmierci oraz cytat pochodzący z dzieła „Teoria produkcji”. Z kolei, na rewersie monety z podobizną Michała Kaleckiego, oprócz daty urodzin i śmierci, znajdują się tytuły wybranych prac.
Monety są wykonane ze srebra o probie AG 925, każda ma średnicę 32 milimetrów i masę 14,14 grama.
Władysław Marian Zawadzki (1885-1939) był ekonomistą i politykiem. Od 1917r. wykładał ekonomię na warszawskich uczelniach i na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. W 1931 r. objął stanowisko wiceministra skarbu, zaś rok później przyjął tekę ministra resortu. Funkcję tę piastował do 1935 roku. Okres jego urzędowania przypadł na czas wielkiego kryzysu. Zawadzki prowadził politykę równowagi budżetowej oraz stabilnej waluty, przeciwstawiając się koncepcjom dewaluacji złotego. Zawadzki był jednym z prekursorów zastosowania narzędzi matematycznych w ekonomii. Opowiadał się za teorią równowagi ogólnej. Był przeciwny rozbudowanym wydatkom państwa i aktywnej polityki społecznej.
Michał Kalecki (1899-1970) był wybitnym polskim ekonomistą. Studiował na kilku uczelniach: Politechnice Warszawskiej, Uniwersytecie Warszawskim oraz Politechnice Gdańskiej, ale nie ukończył żadnej z nich, samodzielnie zgłębiał wiedzę ekonomiczną. W 1929 r. rozpoczął pracę w Instytucie Badań Koniunktur Gospodarczych i Cen. W 1933 r. wydał wizjonerskie studium Próba teorii koniunktury, w którym przedstawił teorię efektywnego popytu. Po otrzymaniu stypendium Fundacji Rockefellera wyjechał w 1936 r. do Szwecji. Następnie osiadł w Wielkiej Brytanii, gdzie współpracował z kilkoma ośrodkami akademickimi. Nawiązał także znajomość z Johnem Maynardem Keynesem. Przełożył swoją teorię na język angielski. Praca ukazała się w 1939 r.
W czasie wojny Kalecki został zatrudniony w Oksfordzkim Instytucie Statystycznym. Od 1946 r. piastował stanowisko zastępcy dyrektora Działu Stabilizacji i Rozwoju w Departamencie Gospodarczo-Społecznym Sekretariatu ONZ. Wrócił do Polski w 1955 r. Poświęcił się wówczas przede wszystkim pracy naukowej. Wykładał w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. Pełnił funkcję doradcy rządów kilku państw. Był kandydatem do Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii w 1970 r., ale śmierć uczonego zamknęła drogę do tego wyróżnienia. Kalecki zajmował się teorią koniunktury, problemami planowania gospodarczego, jak również zagadnieniami dochodu narodowego. W swoich badaniach zgłębiał teorię rozwoju gospodarczego. Szczególną wagę przykładał do kwestii zapewnienia pełnego zatrudnienia. Swoje główne koncepcje sformułował trzy lata przed Keynesem. Wszystkie publikacje Kaleckiego zostały wydane w języku angielskim.
