M10D 215,072 MHz Zadzwoń do studia 41 200 20 20 
Ministra kultury i dziedzictwa narodowego Hanna Wróblewska powierzyła funkcję dyrektora Teatru Narodowego w Warszawie reżyserowi Janowi Klacie – poinformował resort w poniedziałek (3 lutego). Dyrektor obejmie funkcję z początkiem nowego sezonu teatralnego we wrześniu.
Jan Klata urodził się w 1973 r. w Warszawie. W wieku 12 lat napisał pierwszą sztukę „Słoń zielony”, która została opublikowana w miesięczniku „Dialog” i wystawiona przez Teatr im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Zakopanem. W latach 1989-93 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Batorego w Warszawie.
Studiował na Wydziale Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Zelwerowicza w Warszawie i na Wydziale Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Był asystentem Jerzego Grzegorzewskiego przy „La Boheme” wg Stanisława Wyspiańskiego (1995), Jerzego Jarockiego przy spektaklu „Grzebanie” (1996) oraz Krystiana Lupy przy „Płatonowie wiśniowym i oliwkowym” wg Antona Czechowa (1996).
Po studiach zajmował się nie tylko teatrem. Był m.in. copywriterem, dziennikarzem muzycznym, reżyserem talk-show w TV Plus, niedoszłym grabarzem.
Jego pierwszą samodzielnie zrealizowaną inscenizacją był „Rewizor” wg Nikołaja Gogola wystawiony na scenie Teatru im. Józefa Szaniawskiego w Wałbrzychu (2003). Miesiąc później w Teatrze Polskim we Wrocławiu wystawił własną sztukę „Uśmiech grejpruta”, którą prezentował wcześniej w formie warsztatów podczas Wrocławskiego Forum Dramaturgii Współczesnej Eurodrama w 2002 r.
W 2004 r. we Wrocławskim Teatrze Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego Klata zrealizował „Lochy Watykanu” wg André Gide’a. Konsekwentnie, nie rezygnując w inscenizacji z odniesień do współczesności, zrobił spektakl, który obrazował społeczeństwo powierzchownie i fałszywie wyznające wiarę.
2 lipca 2004 r. dał premierę spektaklu „H.” wg „Hamleta” Williama Szekspira przygotowanego dla Teatru Wybrzeże w Gdańsku i granego w jednej z hal Stoczni Gdańskiej. „Z +Hamleta+ Klata wydestylował historię pokoleniową: duńskiego księcia, Horacja, Laertesa, Rosencrantza i Guildensterna. Zastanawiał się nad postawami młodych w momencie osobistych i politycznych przesileń, których oczywistym tłem, chociażby ze względu na symboliczne miejsce, staje się najnowsza historia Polski” – czytamy na portalu Culture.pl.
W Teatrze im. Szaniawskiego w Wałbrzychu 18 grudnia 2004 r. odbyła się premiera jego przedstawienia pt. „… córka Fizdejki” według dramatu „Janulka, córka Fizdejki” Witkacego. W 2005 r. w ramach Warszawskich Spotkań Teatralnych odbył się „Klata Fest” – przegląd spektakli Jana Klaty.
14 stycznia 2006 r. spektaklem „Trzy stygmaty Palmera Eldritcha” wg powieści Philipa Dicka Klata zadebiutował jako reżyser w Narodowym Starym Teatrze im. Modrzejewskiej w Krakowie. „Kolejną inscenizacją, która niemal jednomyślnie zyskała uznanie, był +Transfer!+ (Wrocławski Teatr Współczesny, 2006). Na scenie zderzone zostały ze sobą autentyczne opowieści biorących udział w przedstawieniu Polaków i Niemców przesiedlonych po II wojnie światowej oraz groteskowy obraz +Wielkiej Historii+ w postaciach Józefa Stalina, Francisa D. Roosevelta i Winstona Churchilla. Kolejny sukces odniósł Klata +Oresteją+ według Ajschylosa (Stary Teatr w Krakowie, 2007) – autorską interpretacją tragedii, łączącą brutalność, subtelną poezję i ironiczne cytaty z popkultury” – napisał prof. Dariusz Kosiński w biogramie artysty zamieszczonym w Encyklopedii Teatru Polskiego.
Z kolei 1 sierpnia 2007 r. premierę miał „Triumf Woli” – spektakl, który przygotował z okazji 63. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego dla Muzeum Powstania Warszawskiego.
„Następne dwa przedstawienia, które z różnych powodów zdobyły rozgłos, tworzą swoisty dyptyk podejmujący w sposób ironiczny i krytyczny problematykę władzy i rewolucji. Jego pierwszą część stanowiło przedstawienie +Szewcy u bram+ wg Stanisława Ignacego Witkiewicza (TR Warszawa, 2007), oczekiwane jako rozprawa z rządami prawicy, ale uznane przez większość komentatorów za rozczarowanie. Przeciwnie – za jeden z największych triumfów artystycznych Klaty – uznano +Sprawę Dantona+ Stanisławy Przybyszewskiej (Teatr Polski we Wrocławiu, 2008) – ironiczny i krytyczny obraz rewolucji zbudowany za pomocą brawurowo wykorzystanych +anachronicznych+ środków i znaków (słynna sekwencja Marsylianki +granej+ przez jakobinów na piłach mechanicznych)” – ocenił w biogramie artysty prof. Kosiński.
W 2009 r. w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie Klata przygotował adaptację „Trylogii” Henryka Sienkiewicza, osadzoną w przytułku czy też noclegowni dla bezdomnych i opowiedzianą przez jej zabiedzonych mieszkańców w sposób jednocześnie prześmiewczy, ale też momentami przejmująco uruchamiający siłę narodowych mitów i fantazji.
W latach 2013–2017 Jan Klata był dyrektorem Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie.
„Opinia prowokatora i skandalisty, jawna niechęć okazywana nowej dyrekcji przez część zasłużonych aktorów Starego Teatru, wraz z kilkoma niezręcznymi zachowaniami samego dyrektora wywołały konflikty i kontrowersje wokół niektórych spektakli (+Do Damaszku+, 2013) i decyzji (zawieszenie prób +Nie-Boskiej komedii+ w reżyserii radykalnego politycznie artysty chorwackiego Oliviera Friljicia). Trwająca kilka miesięcy burza spowodowała, że bez większej uwagi przeszła znakomita inscenizacja +Termopil polskich+ Tadeusza Micińskiego wystawiona przez Klatę w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Natomiast na macierzystej scenie powstał kolejny dyptyk: +Ubu króla+ Alfreda Jarry’ego (2014) – pozornie zjadliwie karykaturalny, ale niepozbawiony akcentów serio, świadomie utrzymany w tandetnej estetyce obraz Polski i Polaków, oraz +Król Lear+ Williama Szekspira (2013) – spektakl wysmakowany estetycznie i precyzyjnie skomponowany, z przejmującą rolą Jerzego Grałka jako Leara – starego i niedołężnego papieża” – napisał prof. Dariusz Kosiński, przypominając, że w roku 2015 Klata wyreżyserował w krakowskim teatrze własną wersję „Wroga ludu” Henrika Ibsena.
12 maja 2017 r. premierą „Wesela” wg Stanisława Wyspiańskiego Klata pożegnał się z dyrekcją Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie.
W 2024 r. artysta przygotował dwa przedstawienia – „Państwo / Der Stadt” Platona we własnej adaptacji, reżyserii i opracowaniu muzycznym w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie oraz „Folwark zwierzęcy” wg George’a Orwella w Teatrze Śląskim im. Wyspiańskiego w Katowicach.
W trakcie swojej kariery artystycznej Jan Klata wyreżyserował 60 spektakli na deskach teatrów we Wrocławiu, w Gdańsku, Bydgoszczy, Krakowie i Warszawie oraz w Grazu, Dusseldorfie, Bochum, Berlinie, Pradze i Moskwie.
Jest laureatem wielu nagród, m.in. Paszportu „Polityki” (2006) i Nagrody im. Konrada Swinarskiego przyznanej przez miesięcznik „Teatr” dla najlepszego reżysera sezonu 2007/2008 za „Sprawę Dantona” (2008), nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2009).
Zdobył ponad 40 nagród i wyróżnień na festiwalach w Polsce, m.in.: nagrodę w dziedzinie reżyserii „za próbę wypracowania osobnego języka teatralnego” w spektaklu „Lochy Watykanu” wg André Gide’a w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu na 3. Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy (2004), nagrodę główną „Złamany Szlaban” dla przedstawienia „Rewizor” Nikołaja Gogola w Teatrze im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu na 15. Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym „Bez Granic” w Cieszynie (2004), nagrodę dla najlepszego młodego twórcy za reżyserię przedstawienia „…córka Fizdejki” wg Witkacego w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu na 15. Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym „Kontakt” w Toruniu (2005), nagrodę indywidualną za przedstawienie „H.” w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku.
