M10D 215,072 MHz Zadzwoń do studia 41 200 20 20 
W Muzeum Zamkowym w Sandomierzu odbyło się w poniedziałek (10 marca) spotkanie z okazji 80. rocznicy ucieczki z sandomierskiego więzienia znajdującego się w zamku. Na wydarzenie przyszli przede wszystkim uczniowie sandomierskich szkół oraz grupa mieszkańców.
Jeden z wykładów wygłosił dr Piotr Sławiński z Archiwum Państwowego w Sandomierzu, który przypomniał, że 10 marca 1945 na 185 osadzonych z więzienia uciekło 126 osób, głównie żołnierze Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych. Więzienie zostało zdobyte od wewnątrz. Ucieczka udała się dzięki temu, że osadzonym pomógł ówczesny komendant powiatowy policji, komendant więzienia i jego zastępca.
– W zamku zgromadzona była broń zarekwirowana ludziom podziemia i ona dostała się w ręce więźniów. Co ważne, nie było żadnych ofiar śmiertelnych, a ucieczka była kompromitacją dla władz bezpieczeństwa w Sandomierzu i w powiecie sandomierskim – dodał dr Piotr Sławiński.
Marek Kwitek, nauczyciel historii w I Liceum Ogólnokształcącym Collegium Gostomianum powiedział, że takie wydarzenia są potrzebne, bo czasem przez historię regionalną można dojść do wydarzeń ogólnych i zachęcić młodzież, aby zainteresowała się nimi. Być może ktoś z dziadków lub krewnych był więźniem sandomierskiego zamku, co zachęci uczniów do zgłębiania wiadomości historycznych – dodał.
Głównym organizatorem wydarzenia był Urząd Marszałkowski w Kielcach. Wicemarszałek województwa Grzegorz Socha powiedział, że zależało mu na tym, aby tę rocznicę uczcić inaczej niż składaniem kwiatów przy tablicy pamiątkowej, ponieważ dzieci i młodzież więcej wyniosą z lekcji historii niż z uroczystości. Zapowiedział, że spotkania dotyczące historii będą kontynuowane, bo są nie tylko odkrywaniem dziejów, ale i nauką postaw patriotycznych.
Po wykładach i przemówieniach okolicznościowych była możliwość zapoznania się z bronią, umundurowaniem oraz innymi elementami wyposażenia polskich żołnierzy podczas II wojny światowej.
Więzienie w sandomierskim zamku było założone w czasach austriackich, po trzecim rozbiorze Polski i funkcjonowało do 1959 roku.
