M10D 215,072 MHz Zadzwoń do studia 41 200 20 20 
Nie żyje Ariel Szaron, były izraelski premier – podały izraelskie media.
Szaron był jednym z najbardziej poważanych w swym kraju, ale i najbardziej kontrowersyjnych izraelskich polityków. Opowiadał się za żydowskim osadnictwem na Zachodnim Brzegu, ale równocześnie to właśnie on wycofał izraelskie wojsko i osadników ze Strefy Gazy. Przypisuje mu się współudział w masakrze palestyńskich uchodźców w 1982 roku i doprowadzenie do wybuchu palestyńskiej intifady w 2000 roku. Część komentatorów twierdzi jednak, że Szaron jak rzadko który polityk dążył do ustanowienia pokoju na Bliskim Wschodzie.
Szaron, dowódca wojskowy, dwukrotnie był premierem Izraela w okresie 2001 – 2006. Jego kariera polityczna rozpoczęła się od wyboru do parlamentu w 1973 roku. Rok później został doradcą premiera do spraw bezpieczeństwa narodowego, a trzy lata później był ponownie wybrany do Knessetu. Przez cztery lata minister rolnictwa. W grudniu 2005 roku po udarze mózgu trafił do szpitala.
Jako deputowany do parlamentu zajmował się kwestiami związanymi z rozbudową osiedli żydowskich na terytoriach okupowanych przez Izrael. Prowadził rozmowy o współpracy rolniczej z Egiptem. Po podpisaniu porozumienia pokojowego z tym krajem dowodził akcją siłowego usuwania żydowskich osadników z pólwyspu Synaj.
W 1981 roku został ministrem obrony. Planował działania izraelskiej armii w Libanie, w wyniku których miały zostać zniszczone struktury Organizacji Wyzwolenia Palestyny. Uczestniczył w rozmowach z państwami afrykańskimi. Brał udział w negocjacjach nad strategicznym porozumieniem z USA.
Wielokrotnie był krytykowany za politykę partii Likud, której przewodził do 2005 roku, a później partii Kadima. Zarówno w kraju jak i zagranicą był oskarżany o zbrodnie wojenne, zwłaszcza w związku z masakrami w miejscowościach Sabra i Szatila w 1982 roku, w których zginęło od 460 do 3500 uchodźców palestyńskich. Zarzucano mu także inne kontrowersyjne posunięcia podczas wojny z Libanem i wcześniejsze operacje, którymi dowodził.
Od tamtej pory Szaron przez wielu przeciwników był nazywany „rzeźnikiem Libanu”. Krytyka za granicą wiązała się z krytyką polityki izraelskiej, zwłaszcza w okresie sprawowania przez niego funkcji premiera.
W latach 1990 – 1992 był ministrem budownictwa. Gdy do Izraela przybyła wielka fala żydowskich imigrantów z ZSRR, zainicjował program budowy 144 tysięcy nowych mieszkań.
W latach 1992 – 1996 był członkiem parlamentarnej Komisji Obrony i Spraw Zagranicznych. Później został ministrem infrastruktury. Zawarł umowy o współpracy z Jordanią, Egiptem i Autonomią Palestyńską. Jako wicepremier uczestniczył w negocjacjach z władzami palestyńskimi. Kontrowersje wzbudziła jego ponowna nominacja na stanowisko ministra obrony w 1998 roku.
W 2001 roku został premierem. Wbrew stanowisku swojej partii Likud rozpoczął realizację planu likwidacji żydowskich osiedli w Strefie Gazy. Projekt ten wzbudził ostry sprzeciw prawicowych polityków oraz samych osadników i związanych z nimi środowisk. W 2005 roku opuścił szeregi partii Likud i poinformował o utworzeniu nowej partii centrowej Kadima.
Urodził się 27 lutego 1928 roku. Pochodzi z rodziny żydowskich imigrantów, która wyemigrowała do Palestyny z Brześcia Litewskiego.
