M10D 215,072 MHz Zadzwoń do studia 41 200 20 20 
Sztuka ma moc dotarcia do najskrytszych zakamarków naszych wnętrz, odkrywając przed nami magiczny świat. Wystarczy jedno spojrzenie na obraz, aby serce zabiło szybciej, a świat wokół nas stał się tym z obrazu – taki przekaz niesie film promujący Muzeum Narodowe w Kielcach.
Bohaterką filmu jest dziewczynka w czerwonej sukience – postać dobrze znana z obrazu Józefa Pankiewicza, który jest znakiem rozpoznawczym kieleckiej galerii. To ona zachęca: „Chodź, pokażę ci moje muzeum, w którym dzieje się magia”.
Jak mówi Urszula Kinder, rzeczniczka Muzeum Narodowego w Kielcach, to najważniejsze przesłanie.
– Ta magia muzeum, magia sztuki. Kiedy patrzymy na obrazy wzbudzają w nas różne uczucia, różne emocje i to chcieliśmy pokazać. Za pomocą obrazu chcieliśmy przedstawić, jak te przeżycia wyglądają. Zwiedzający często nie zastanawiają się, jak obraz był malowany, jaką ma historię, a my właśnie tą historią chcieliśmy zainteresować. Chcieliśmy pokazać, że obrazy to nie tylko zamalowane płótno, ale że za każdym z nich kryje się tajemnica, magia, i że one wszystkie ożywają, jak tylko człowiek na nie patrzy, kontempluje, zaczyna myśleć o nich – podkreśla.
Obrazem, na którym opiera się fabuła jest portret Józi Oderfeldówny, pochodzący z 1897 roku. Była jednym z pięciorga dzieci znanego warszawskiego prawnika i mecenasa sztuki Adama Oderfelda. Najpierw obraz miał namalować Władysław Podkowiński, ale dziewczyna znużona godzinami pozowania, w geście protestu, ścięła grzywkę. Malarz miał powrócić do pracy kiedy włosy odrosną, ale wcześniej zmarł. Obraz namalował więc Józef Pankiewicz.
– Poszukiwania nie trwały długo. Odzew na nasze ogłoszenia był bardzo szybki i bardzo duży, bo zgłosiło się do nas ponad 200 dziewczynek z całej Polski, które były mniej lub bardziej podobne do Józi. Wybraliśmy dwie. Jedna – Amelka – pochodzi z Kielc. Druga – Matylda z Lublina. Matylda jest dziewczynką z obrazu. Amelka natomiast jest dziewczynką, która zwiedza muzeum. W momencie, kiedy patrzy na oraz Pankiewicza uświadamia sobie, jak z Józią są do siebie podobne. Zaczyna marzyć i zupełnie niespodziewanie dziewczynka z portretu staje obok niej, razem zwiedzają muzeum – opisuje.
